फुल मोहक मादक
काटा कडक दाहक.
लोभस फुल कोमल
कल्पक काटा आदब
उन्मेष सहजीवनाचा
उभयतां हवाहवासा...!
फुल डौलदार नाजूक
धूंद पाकळ्या साजूक
काटा टोकदार दरदी
सल क्षणिक बोचरी,
निमिष सहवासाचा,
तरीही नकोनकोसा.
अभिजात सौंदर्य फुलं
भावतात मज स्वच्छंदी
जसे क्षणाक्षणांचे मार्दव.!
अभिशप्त उनाड काटे
भासतात मज अनादि
जसे युगायुगांचे आर्जव !!
-सुनील पंडित, पुणे.
खूप छान कविता...
ReplyDeleteखुप छान
ReplyDeleteKhup chan sir
ReplyDeleteखुप छान कविता आहे.आयुष्यातील सुखदुःख नेमक्या शब्दात व्यक्त केले.छा छानच.
ReplyDeleteबनकर सर
खुप छान
ReplyDeleteYour poems are like flowers blooming in all seasons.
ReplyDeleteसुंदर....
ReplyDelete-- रामदासी.
Very nice poem.
ReplyDeleteVery nice poem.
ReplyDeleteAprartim!
ReplyDeleteसहज दरवळणारी कविता..
ReplyDeleteखूप सुंदर
ReplyDeleteखुप छान
ReplyDeleteVery nice poem
ReplyDeleteKuuuuuupch .......bhavnari kavita
ReplyDeleteDelightful
ReplyDeleteAdoption of a different form...mind blowing...
ReplyDelete