मी..नो..पाॅझ्ड्..!!

तो धटिंगण धीट मस्त गुटगुटीत,

ती नाजुक नेटकी नीट शिडशिडीत.

तो मन मौजी दंडेल मिजासखोर,

ती उत्साही चंद्र-किरण पाणीदार.

तो देखणा साहसी अन् रुबाबदार, 

ती रुपेरी स्टनिंग छान बहारदार.

वेगळी कामे मग वेगवेगळी सत्र,

पण दोघे भरपूर वेळ एकत्र..!!

तो थोडा असायचा..जास्त बिझी,

तिची गरज मात्र..थोडी कमी.

कच्चं बच्चं, रफ.. काम तिचं,

फेअर वर्क.. मात्र केवळ त्याचच.

शाई-नीप ओळख त्याची कसदार,

पेन सतत दिसायचा तसा कामदार.

तिचा रंग रूप.. आकार शिसेदार,

पेन्सिल हवी नेहमी शार्प टोकदार.

वेळ-काळ पळतो भन्नाट वेगात,

नवी पिढी निघाली आहे जोमात.

अप्सरा कॅमल..नको नको आम्हाला.

बिचारे पेन पेन्सिल पडले बाजूला.

हिरमुसले गेलेत भरपूर, पेन पेन्सिल,

सांगतात प्रतिके..त्यांची छोटी कथा. 

जगतात आयुष्य भरभरून, मेल फिमेल,

हळहळते दुनिया..पाहून त्यांची व्यथा.

देखणा पेन झाला एकदम आयसोलेटेड्,

क्यूट पेन्सिल झाली टोटल आउटडेटेड्.

इंक-पेन म्हणे what's this called?

पेन्सिल बोले me,..no..paused..!!!

©सुनील पंडित, पुणे.